Uşaq vaxtından zəkası və xoş xarakteri ilə həmyaşıdlarından seçilməyi bacaran İsmayılzadə Məhəmməd Füzuli oğlu ailənin tək oğul övladı olub. Yeganə bacısı ilə hər zaman möhkəm və etibarlı dost kimi davranan igid Vətən oğlu təbiətə çox aşiq idi.
Anası deyir ki, Məhəmməd uşaq vaxtından təbiəti izləyir, onu hər mənada kəşf etməyə çalışırdı. Heyvanlara və bitkilərə qulluq edir, onları öyrənir və mərhəmət hissi ilə diqqət çəkirdi.
Məhəmməd yaşadığı məhəllədə, təhsil aldığı orta məktəbdə belə əsl yoldaş, əsl dost və əsl vətəndaş olmağı bacarıb.
Darda qalana yardımçı olmaq onun ən məxsusi xüsusiyyəti olub.
El igidləri ilə tanınar. Könül istərdi Məhəmmədi sağ ikən tanıyaq, nə təəssüflər ki, bu gün onun haqqında xatirələrdə xoş anlarla qalan qəhrəman kimi yazırıq.
İsmayılzadə Məhəmməd Füzuli oğlu 1996-cı ilin 12 iyununda Naxçıvan Muxtar Respublikasının Şərur rayonun Yengicə kəndində sadə, zəhmətkeş bir ailədə anadan olub. Daha sonra ailəsi ilə birlikdə Bakıya köç edərək burda böyüyüb, təhsil alıb. 2014-cü ildə 317 nömrəli tam orta məktəbi uğurla bitirdikdən sonra hərbi xidmətə yollanır. Hərbi xidmətdə öz şücaəti, əzmi ilə Xüsusi Təyinatlıların dəstəsində seçilərək baş kəşfiyyatçı kimi yetişməyi də bacarır. Hətta xidməti fəaliyyəti dönəmində bir neçə fəxri fərmanlara da layiq görülür. Vətənpərvər ruhda yetişməyi ailədən qaynaqlanıb desək yanılmarıq.
1992-1993 - cü illərdə birinci Qarabağ savaşında atasının göstərdiyi şücaətlərdən az təsirlənməyib Məhəmməd. Ondan ibrət alıb, ondan ilhamlanıb və nümunəvi şəxsiyyət kimi də yetişməyə bacarıb.
Onun çox arzuları vardı, Vətəni ilə, özü ilə bağlı.
Çox istəyirdi xaricdə ali təhsil alsın. Türkiyənin ən yaxşı on ali təhsil ocağından biri olan Kütahya Dumlupınar üniversitetinə də daxil olur. Ancaq təhsil almaq ona qismət olmur. 2020-ci ilin 27 sentyabrında başlayan Vətən savaşı onun bu arzusunu üstələyir.
Məhəmməd könüllü yazılır savaşa. Müharibənin ilk günündən hərbi komissarlığa müraciət edir və iki gün sonra onu kəşfiyyatçı kimi Füzuliyə yönləndirirlər. Ön cəbhəyə keçir və döyüşün qaynar nöqtələrində olur.
Hətta döyüş yoldaşlarından biri söyləyir ki, Məhəmməd cəsur oğul idi, ön cəbhənin hər saniyəsi təhlükəli olsa belə öndə getməyi bacarır, ölümə meydan oxuyur, tapşırılan mövqelərin düşməndən azad olunmasında aktiv iştirak edirdi.
Məhəmməd iki dəfə döyüşdə yaralanır. Ancaq düşmən yarası onun döyüş əzmini zərrə qədər sarsıtmır.
Hətta yaralıykən atası ona "sağal, sonra döyüşə qayıdarsan" deyərkən belə atasının sözünü yarıda kəsib "dostlarım dardaykən mən onları geridə tək qoya bilmərəm" cavabını verir.
Ən yadda qalan döyüşü 50 nəfərlə 300 nəfərlik erməni qoşununu məhv etməsi olur. Döyüş yoldaşları belə o döyüş səhnələrini unuda bilmir.
Füzulinin kəndlərinin və Hadrutun düşməndən azad edilməsində Məhəmməd və onun cəsur döyüş yoldaşlarının xidməti danılmazdır.
Sonuncu dəfə atası ilə telefonda" ya tarix olacağıq, ya da tarix yazacağıq" ifadəsi belə tarix olur onun üçün, Vətən üçün.
Həqiqətən Məhəmməd və onun timsalında Azərbaycan Ordusu şərəfli bir tarix yazmağı bacardı.
Unudulmayacaq, əbədi və əzəli tarix!
Məhəmməd İsmayılzadə 25 oktyabr tarixində uğrunda vuruşduğu Füzuli rayonunda şəhidlik zirvəsinə ucalır.
Ölümündən sonra "Vətən uğrunda", Cəbrayılın, Füzulinin azadlığı uğrunda gedən döyüşlərdə iştirakına görə medalları ilə təltif edilir.
Şəkillərinə nəzər yetirirəm şəhidin. Simadan xoş təbəssüm və gözlərdən boylanan nikbin baxışlar diqqətimi çəkir. Məhəmməd bütün şəkillərdə gülümsəyir, nikbin və həyat eşqi dolu bir insan təsiri bağışlayır.
Mərhəmətli, qayğıkeş və fədakar olan Məhəmməd imkansıza əl tutar, zarafatcıl olması ilə fərqlənərdi. Anası deyir ki, "bizi kefsiz, kədərli görən kimi şən zarafatları ilə kefimizi açardı. Həmişə ana-bala bağı güclü olub aramızda. 24 il onunla cənnətdə yaşamışam elə bil. Məhəmməd yaşamağı sevən və sevilməyi bacaran oğul olub. Böyük, kiçik yeri və davranışı bilən idi həmişə. Yalan sevməz və həqiqət tərəfdarı idi"
Anası ilə ən son telefon danışığı şəhid olduğu günün səhərisi olur. Saat 8:00 olardı təxminən deyir ana. Mənlə danışıb hər şeyin yaxşı olduğunu və narahat olmamağımı tapşırdı. "Ancaq şəhid olandan sonra bildim ki, həmin an mənlə səngər quyusunun içində telefonu torpağa dirəyərək danışıb ki, atılan top səslərini mən eşitməyim"
Məhəmmədin cəmi 24 yaşı vardı. Gənc, yaraşıqlı, arzu və həyat dolu bu gəncin xüsusi təyinatlı kimi xidmətləri danılmazdır. Bu yaşda belə mətin və ər yetişmək hər kişiyə nəsib olmur.
Vətən, Məhəmməd kimi oğulların sayəsində bütövdür, qürurlu və şərəflidir!
Məhəmməd kimi oğullar isə xalqın sadə, zəhmətkeş və torpaqsevər vətəndaşlarının ailəsində yetişir, tərbiyə alır və Vətən üçün əsl vətəndaş olur.
Vətən oğullarını unutmaq və onların qəhrəmanlıqlarını görməzdən gəlmək xalqa, Vətənə ar olar.
Ər kimi yetişən nər oğulların sayı çox, Vətən uğrunda Məhəmməd kimi şəhid olan oğulların ruhu şad olsun!

Geyiminin döş nişanları, arxandan boylanan üçrəngli bayrağımız, səngərdən boylanan cəsur foton və simandan əskik olmayan təbəssümün doğmalarına, dostlarına, vətənsevərlərə əbədilik xatirəndir!

Günel İsayeva